سینما؛ پیونددهنده واقعیت با رؤیا

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «ایلام بیدار»، امیرمهدی پور مدرس دانشگاه و فعال حوزه سینما و ارتباطات در یادداشتی نوشت: به نامِ تصویر، به نامِ نور و به نامِ آن لحظهٔ جادویی که پردهٔ نقره‌ای، جهانِ بیرون را به جهانِ درونِ ما گره می‌زند. امروز، بیست و یکم شهریورماه، «روز ملی سینما» تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ یک بهانه برای بازخوانیِ تمام آن ساعاتی است که در تاریکیِ سالن‌های سینما، زندگی‌های زیست‌نشده را زندگی کردیم.

وقتی چراغ‌های سالن خاموش می‌شود، زمان متوقف می‌گردد. گویی ما، تماشاگرانِ یک آیینِ مدرن، در جایگاهِ خود میخکوب می‌شویم تا شاهدِ تولدِ دنیایی باشیم که تا پیش از این وجود نداشت. سینما برای ما چیزی فراتر از سرگرمی است؛ سینما، «پناهگاه» است. وقتی دنیا سخت می‌شود، وقتی واقعیت‌ها خاکستری می‌شوند، سینما آن رنگِ درخشانی است که به ما یادآوری می‌کند: هنوز هم می‌توان معجزه را در قابِ تصویر دید.

تاریخِ سینما، تاریخِ تقابلِ «نور» و «تاریکی» است. همان‌طور که «آندری تارکوفسکی» می‌گفت: «سینما، مجسمه‌سازی با زمان است.» و ما در این روز، به یاد می‌آوریم که چگونه کارگردانانِ بزرگ، لحظه‌های گذرای زندگی را در قاب‌هایشان منجمد کردند تا جاودانه بمانند. از اولین تصاویرِ متحرکِ برادران لومیر که تماشاگرانِ آن زمان را از ترسِ برخوردِ قطار به سکته واداشت، تا پیچیده‌ترین روایت‌های علمی - تخیلی و سورئالِ امروز، سینما همواره یک کارکردِ اصلی داشته است: «به ما نشان دهد که چگونه انسانی‌تر نگاه کنیم.»

سینما فقط قصه‌گویی نیست؛ سینما «همدلی» است. وقتی با شخصیتِ اصلیِ فیلم، بغض می‌کنیم، وقتی با پیروزی‌اش لبخند می‌زنیم و وقتی با شکستش فرو می‌ریزیم، در حالِ تمرینِ «انسان بودن» هستیم. ما در سینما یاد می‌گیریم که جهان فقط از زاویهٔ دیدِ ما تعریف نمی‌شود؛ یاد می‌گیریم که دردهایِ دیگران، دردهایِ ماست و شادی‌هایِ آن‌ها، بخشی از میراثِ مشترکِ بشری است.

در این روزِ عزیز، بیایید از تمامِ آن‌هایی که «تصویر» را برای ما آفریدند، قدردانی کنیم. از فیلمنامه‌نویسانی که جهان‌هایِ نو خلق کردند، از کارگردانانی که رؤیاهای دور از دسترس را به تصویر کشیدند، از بازیگرانی که روحشان را در کالبدِ شخصیت‌ها دمیدند، و البته از شما، تماشاگرانِ آگاه و عاشقِ سینما که با نگاهِ دقیقِ خود، به این هنرِ هفتم جان می‌بخشید.

سینما، تنها جایی است که می‌توانیم هم‌زمان در پاریسِ دههٔ چهل قدم بزنیم، در اعماقِ کهکشان‌ها سفر کنیم، به دنیایِ زیرِ آب برویم و در نهایت، به خودمان برگردیم. بیایید امروز، یک فیلمِ کلاسیک را دوباره ببینیم، یا به تماشایِ اثری بنشینیم که پیش‌تر فرصتش را نداشتیم. بیایید بگذاریم سینما، دوباره ما را غافلگیر کند.

به امیدِ روزی که چراغِ سالن‌هایِ سینما هرگز خاموش نشود و پرده‌هایِ نقره‌ای، همواره آیینه تمام‌نمایِ زیبایی‌ها و حقایقِ انسانی باقی بمانند.