تکیه بر باد

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «ایلام بیدار»، مریم بالوی فیلی فعال رسانه‌ای در یادداشتی نوشت: ملت‌هایی که در طول تاریخ راه بقا و عزتشان را در اتکا به قدرت‌های خارجی یافته‌اند هرگز بر پایه‌های استوار خانهٔ سرنوشت خود را بنا نکرده و نمی‌کنند این حقیقت بارهاوبارها در گذر ایام چونان آیینه‌ای در مقابل دیدگان نسل‌ها قرار گرفته؛ اما غفلت همواره سد راه پذیرش آن بوده است.
 

در دورانی که سایهٔ منافع بیگانه بر سر تدبیرها سنگینی می‌کند برخی رهبران بجای رجوع به خرد جمعی و اتکا به توان درونی ملت رو به قدرت‌های خارجی آوردند آنان گمان می‌کنند که در اتحاد با نیروهایی که تنها منطقشان سودجویی است می‌توانند امنیت و اقتدار ابدی بیابند پس سرمایه‌های عظیم و گران‌بها را در اختیار کسانی نهادند که نسبتی با وفاداری و تعهد ندارند.
 

طولی نکشید که بار دیگر تندبادهای حوادث چهرهٔ واقعی این اتحادهای پوشالی را آشکار ساخت سیاست‌های متغیر منافع ناپایدار و خشونتی که در ذات قدرت‌های استثماری نهفته بود ناگهان این پیامد تلخ را به بار آورد آنچه روزگاری مایهٔ فخر و اعتبار پنداشته می‌شد اکنون تبدیل به سندی شکننده از وابستگی و عاملی برای تهدید گردیده سرمایه‌ها که قرار بود سپر بلای ملت باشند اکنون در معرض خطر نابودی قرار گرفته‌اند چرا که پشتوانهٔ آنها نه تعهد اخلاقی که حسابگری صرف بوده است.
 

سال‌هاست که از گنجینهٔ ملت‌ها سرمایه‌های کلان چون گاو شیرده به‌سوی قدرت‌های فرامنطقه‌ای سرازیر می‌شود وعدهٔ حفاظت و امنیت چون لالایی دروغینی گوش رهبران برخی کشورها را ربوده پایگاه‌هایی برپا شده بود، هزینه‌ها صرف گشته به این گمان که سایهٔ قدرت برتر چون سپری آهنین از کیان این ملت‌ها پاسداری خواهد کرد؛ اما امروز ایران اسلامی باقدرت موشکی خود پاسخی کوبنده به این پایگاه‌ها داده و لرزه بر اندام دشمنان افکنده است.
 

در طول سالیان متمادی رهبر شهید آیت‌الله خامنه‌ای بارها هشدار می‌دادند که بنیان‌های استوار تنها با اتکا به خداوند و نیروی درونی و ارادهٔ ملت بنا می‌شوند و هر تکیه‌گاهی جز آن سرابی بیش نخواهد بود؛ یعنی استقلال واقعی نه در سایهٔ قدرت‌های بیگانه بلکه در توان ملت برای ایستادگی بر پای خویش است؛ اما این هشدار همچنان در هیاهوی تبلیغات پوچ رسانه‌های پلید و وعده‌های دل‌خوش‌کننده کم‌رنگ می‌ماند
 

حال می‌بینیم قدرت‌های مدعی رهبری جهان در سخنرانی‌هایی که جهان نظاره‌گرند با زبان گزنده و رفتاری تحقیرآمیز بر سر کسانی که خود را متحد می‌خواندند فریاد می‌کشند تحقیرهایی که بوی تحکم و استثمار می‌دهد و نشان از این دارد که پیوند میان اینان نه بر مدار احترام متقابل که بر پایهٔ سود کوتاه‌مدت قدرت برتر بنا شده در این میان رهبران ضعیف ناگزیر از سکوت‌اند و این سکوت عین ذلت و خفت است آنان که روزی گمان می‌کردند پناه این قدرت‌ها عزت می‌یابند ناگهان می‌بینند که تنها ابزاری در دستان بازیگرانی بزرگ‌ترند که هر گاه بخواهند بر سر اعتبارشان لگدمال می‌کنند
 

این‌گونه تاریخ بار دیگر این درس مهم را یادآوری می‌کند که هر تکیه‌گاهی جز خدا و ارادهٔ خود سست و لرزان است و زمانی که ملت‌ها از خواب غفلت برخاسته و بر قدرت درونی خویش تکیه کنند دیگر نیازی به سایه‌های بیگانه نخواهند داشت.
 

در پایان می‌توان گفت در این جنگ رمضان رژیم‌های عربی حاشیهٔ خلیج‌فارس و متحدان آمریکا به معنای واقعی کلمه باید بفهمند که اتحاد با آمریکا و دل‌بستن به وعده‌های پوشالی مثل تکیه بر باد است و کشورهای منطقه زین‌پس بدانند که ایران کشوری قدرتمند است و باید به آن تکیه کنند نه آمریکا.