"رضا ولیزاده"،فعال رسانه ای طی یادداشتی با عنوان " گذری بر واقعیت بازی خارجی و داخلی دولت دکتر روحانی " نوشت: با نگاه واقع بینانه به مواضع ۸ سال دولت روحانی در مذاکرات هسته ای، می توان دید که مردم و نظام، صادقانه سرنوشت خود را در اختیار این دولت قرار دادند تا هیچ بهانه ای برای ناکارآمدی مذاکرات رویایی باقی نماند.
در طی سال های طولانی این گونه برای مردم جا افتاده بود که چنانچه وارد مذاکرات مطلق با غرب و حتی مذاکره مستقیم با آمریکا شویم، تمام مشکلات اقتصادی کشور حل می شود. این رویکرد در طول ۴ سال اول با تمام قدرت دنبال شد و عملا مردم به عنوان ناظر مشاهده کردند که پس از قرارداد برجام، بازی اصلی غرب شروع شد و آمریکا نقش پلیس بد و اروپا نقش پلیس خوب ناتوان را بر عهده گرفت. از طرفی دولت که تسلیم سیاست چماق و هویج شده بود، حال انتظار چشیدن مزه هویج را داشت ولی در حقیقت با سیاست اصلی و نهانی چماق های طرف های عهد شکن غربی مواجه شد. یعنی چماق آمریکا از طریق تحریم های بی سابقه بر سر کشورمان کوبیده شد و حال اگر از برجام خارج می شدیم، چماق اروپا نیز بر سرمان فرود می آمد و از هویج نیز خبری نبود.
چین و روسیه که در این سال ها به دلائل دیگر در مقابل آمریکا قرار گرفته بودند، به علت بی توجهی ما، در میز مذاکرات در مقابل ما می نشستند؛ زیرا در نشست ها می دیدند که به هم نوایی آن ها بی توجهی می شد و همه نگاه ما به دست نامهربان غرب بود که در فایل منتشر شده دکتر ظریف، به خوبی اعتقاد وی به روسیه منتشر شده بود.
اما در صورت پیروزی آقای رئیسی، قطعا یک دیدگاه دیگر بر مذاکرات حاکم خواهد شد، یعنی نگاه اصلی بر ظرفیت های داخلی کشور برای برون رفت از رکود ۸ سال گذشته و در مذاکرات نیز از تقابل چین و روسیه به بهترین نحو استفاده خواهد شد و چینش اصلی میز مذاکرات بصورت ۳ در مقابل ۴ خواهد بود و این رویکرد قطعا امید به نتیجه گیری در این گفتگو ها را بیشتر خواهد کرد.
اما اینکه تیم روحانی بخواهد گناه شکست در انتخابات را به گردن شورای نگهبان بیاندازد، واقع گرایانه نیست؛ زیرا در انتخابات مجلس در جاهایی که اصلاح طلبان نیز حضور داشتند، از سیاست های دولت مطلوب خود آسیب دیدند و نتوانستند به مجلس راه یابند. مجلس و دولت همراه و غالبا هم نظر، نه تنها مشکل معیشتی مردم را حل نکرده بود، بلکه تورم بی سابقه و انواع تحریم ها را برای آنها به ارمغان آورد.
این امر سنت دیرینه تاریخ است و در سایر کشورها نیز شاهد رویگردانی دوره ای مردم از احزاب مختلف هستیم که آمریکا نمونه بارز آن است.
در کشور ما نیز باید بپذیریم که پس از ۸ سال دولت آقای خاتمی، مردم ناامید از دولت وقت، علی رغم حضور چند اصلاح طلب در صحنه انتخابات، به سمت آقای احمدی نژاد رفتند و آن موقع نیز بهانه ای برای شکست نبود و مخصوصا در سال ۸۴ تقابل کاندیداهای اصلاح طلب باعث شکست اصلی آن ها شد، نه عدم احراز صلاحیت شان.
در این دوره نیز به جای اینکه صرفا گناه را به گردن شورای نگهبان انداخت، می بایست دیدگاه انحصار طلبی آقایان روحانی و جهانگیری را هدف قرار داد، زیرا آن ها به یک خودحذفی وسیع دست زدند و اجازه ندادند که چهره های اصلاح طلبی که احراز صلاحیت می شدند، وارد صحنه شوند. حال سوال بزرگ اینجاست که اگر عدم احراز صلاحیت شورای نگهبان باعث کم رنگ شدن شانس پیروزی اصلاح طلبان می شود، چرا خودهضمی نیروهای اصلاح طلب توسط خود را زیر سوال نمی برند؟
با توجه به مطالب پیشگفت، فرضیه دیگری مطرح می گردد که آقای روحانی، خود با پیروزی اصلاح طلبان در این دوره موافق نبود و شانس وی را برای پیروزی در انتخابات آینده کم می کرد. پس با این ترفند و حمایت از آقای لاریجانی، اصلاح طلبان را از کاندید شدن ناامید کرد تا همچنان برای خود شانس فرضی ولو اندکی برای پیروزی در ۴ سال آینده داشته باشد.
ولی واقعیت تلخ این است که این آسیب تاریخی بر اصلاح طلبان از طریق هزینه کردن آن ها برای همیشه در ذهن آنان خواهد ماند و دیر یا زود، نقشه نه چندان زیرکانه وی برای همفکرانش رو خواهد شد.
آخرین سوالم از اصلاح طلبانی که بازی آقای روحانی را خورده اند، این است که گیریم شورای نگهبان چند کاندید شما را حذف کرده است، ولی در ۸ سال گذشته ایشان چقدر فرصت مسولیت برای شما ایجاد کرد و یا چقدر از مشورت های شما استفاده کرد؟!!!
آنچه شاهد آن بودیم؛ طیف اصلاح طلب همانند دوره احمدی نژاد، نظاره گر روحانی ای بودند که البته بر روی گرده آرای آنها نشسته بود و حکومت می کرد و در پایان دولت خود نیز اجازه نداد کاندید مطرحی از آنان مانند دکتر عارف یا شبیه وی به صحنه بیاید.
بازی دیگر دولت روحانی تاخیر در واکسیناسیون عمومی بود. هر ایرانی در طول سال ها آموخته است که طیف اصول گرایی در هر صورت به پای صندوق می روند، ولی طیف اصلاح طلبی و حتی خاکستری، در شرایط خاصی این کار را انجام می دهند و به عبارت روشن تر در صورت مشارکت پایین، شانس اصلاح طلبان برای پیروزی کم خواهد بود.
در ماه های پایانی سال قبل همه کارشناسان اعتقاد داشتند که برای عدم ورود به موج چهارم باید از مسافرت های نوروزی پیشگیری شود ولی در ستاد کرونا این کار انجام نشد تا این موج شکل گرفت و از طرفی به بهانه های گوناگون در ورود واکسن تعلل ایجاد شد؛ زیرا حداقل در ورود واکسن از چین و روسیه این کار قابل انجام بود و قطعا واکسیناسیون وسیع قبل از انتخابات باز شانس شرکت افراد را بیشتر می کرد.
این عدم ایمنی قابل قبول نیز بر مشارکت تأثیر منفی، حداقل در بین اصلاح طلبان دارد.
تمام اجزای پازل نشان می دهد که روحانی خود موافق مشارکت بالا یا مطرح شدن چهره های اصلاح طلبی نیست تا بتواند ۴ سال آینده، پس از فراموشی موقت عملکرد وی، مجددا در انتخابات شرکت کند و منشا خیر و اثر چنین و چنان شود. تاریخ قضاوت خواهد کرد!
انتهای پیام/ک
نظر شما
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد