دکتر"رضا ولیزاده"، طی یادداشتی با عنوان "میدان از سیاست جدا نیست؛ هر دو توامان در خدمت منافع ملی" نوشت:قبل از بیان برداشت خودم، از تمام اهل فن پوزش می خواهم و اعلام می کنم که این برداشت بنده بر اساس مطالعات فردی به عنوان شهروندی عادی است.
وقتی در تاریخ پر فراز و نشیب کشورم نگاه می کنم، هر جا از جنبه نظامی ضعیف بوده ایم، برای سال های طولانی تحت اشغال نیروهای خارجی قرار گرفته ایم و تمام ساحت های کشورمان حتی فرهنگ، تحت تاثیر شدیدترین تخریب ها قرار گرفته است که نمونه بارز آن تجزیه بخش های وسیعی از ایران و یا پذیرش قرادادهای درد آور در طول تاریخ بوده است. قطعا در حالی که از لحاظ سیاسی اعلام بی طرفی نموده بودیم، در سال ۱۳۱۸ کشورمان ناجوانمردانه اشغال شد و هیچ ربطی هم به سیاست تقابلی نداشت.
هنگامی که تاریخ دیگر کشورها را در گذشته ورق می زنیم، باز نمونه های فراوانی را در جنگ های جهانی و شبیه آن مشاهده می کنیم. قطعا در تاریخ معاصر نیز در جریان دفاع مقدس، همین مصیبت بر کشورمان تحمیل شد و مشاهده کردیم کشورهای کویت، بوسنی، عراق، لیبی، و غیره نیز قربانی ناتوانی خود در میدان شدند.
در جریان فتنه داعش، کشورهای عراق و سوریه به دلیل ناتوانی در میدان دچار فجایعی شدند که تا سال های مدید، این داغ ها بر دل ملت های شان سنگین و فراموش ناشدنی خواهد بود.
رژیم غاصب صهیونیستی، در همین میدان یک بار برای همیشه کشورهای عربی را به سکوت مادام العمری کشاند و بر عکس در میدان (نه گفتگو و دیپلماسی) عراق و سوریه از چنگ داعش به صورت عمده به فرماندهی *سردار ماندگار منطقه خاور میانه (شهید سپهبد سلیمانی)* آزاد شدند. لبنان در میدان نبرد از چنگال رژیم صهیونیستی آزاد شد و حال نیز علی رغم پشتیبانی آمریکا و غرب از رژیم صهیونیستی، در نبرد چند هفته اخیر این میدان بود که باریکه غزه را پیروز این نبرد نابرابر کرد.
اگر میدان نبود، الان نفتکش توقیف شده ما در دست انگلیس بود. اگر میدان یمن نبود، الان عربستان این چنین عاجزانه و محترمانه با ما صحبت نمی کرد و قس علی هذا. شاید متخصصین امور سیاسی بتوانند هزاران مثال دیگر از این دست را ذکر کنند.
در مطالعه ای سطحی، مشاهده می کنیم که بعد از جریان مشکوک ۱۱ سپتامبر، آمریکا میدان را به قوی ترین ابزار سیاسی تبدیل کرد و یا سازمان ملل پس از یاغی گری های صدام، از میدان به عنوان ابزار سیاسی برای نابودی وی استفاده کرد.
قطعا تعامل و دیپلماسی با سایر کشورها، یکی از بهترین روش های کشورداری است؛ ولی در دنیای امروز پس از فرو پاشی شوروی و حتی نرمش بیش از حد کشور های تازه استقلال یافته، باز آمریکا راضی نشد و تلاش می کرد رسماً آنها را مستعمره خود نماید و در برخی موارد هم موفق شد.
در دنیای دیپلماسی و مذاکره، دیدیم که لیبی تاسیسات اتمی خود را دو دستی تقدیم غرب کرد ولی از هم پاشید، روسیه در زمان یلتسین تمام نسخه های غرب را اجرا نمود، ولی باز غرب به چیزی کمتر از محو و نابودی آن راضی نبود.
اما در چند سال گذشته، در حالی که ما صادقانه مذاکرات خود را با دادن امتیازات زیاد به پیش برده بودیم، ترامپ خواستار اهدای کل موشک های دفاعی ما بود و اروپا هم یا نخواست و یا نتوانست به تعهدات برجامی عمل نماید و با شدیدترین تحریم‌های تاریخ، روبرو شدیم. اکنون نیز که در مذاکرات احیای برجام هستیم، رژیم صهیونیستی که نفوذ چشمگیری بر غرب دارد، چاره را در ایجاد میدان جنگی نوینی برای مظلوم نمایی و تاثیر گذاری بر مذاکرات وین دیده است.
پس وقتی منصفانه نگاه کنیم، مذاکرات و ابزار سیاسی و دیپلماسی، در صورت نبود و همگامی میدان قوی و تاثیر گذار، موفق نخواهد شد. لذا برای پرواز در سپهر اقتدار و استقلال، به هر دوی این بال ها نیازمندیم.
به قول شاعر عزیز کشورمان سهراب سپهری، چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.
انتهای پیام/ک
نظر شما
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد