به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «ایلام بیدار»، بهار قربانی فعال رسانه‌ای در یادداشتی نوشت: آبدانان، شهری که نامش با صخره‌های سربه‌فلک‌کشیده، کوه‌های استوار و مردمان صبور و نجیبش گره خورده است، این روزها در سکوتی سنگین فرو رفته؛ سکوتی نه از جنس آرامش، بلکه آمیخته با اندوه، بغض و اشک. گویی کوه‌های سرسخت این دیار نیز در برابر سنگینی این مصیبت سر فرود آورده‌اند و جاده‌ها، دیگر توان روایت تلخی آنچه را که بر این سرزمین گذشته است، ندارند.
آنجا، در پیچ‌وخم جاده‌ای که هر روز صبح کارکنان پرتلاش NGL دهلران را به محل کارشان می‌رساند، مسیر رفتن برای دوازده مرد به سفری بی‌بازگشت تبدیل شد؛ مردانی که مانند هر روز، خانه را به امید بازگشت ترک کردند، با خانواده خداحافظی کردند، شاید دستی بر سر فرزندانشان کشیدند و با وعده دیداری دوباره، قدم در راه گذاشتند؛ غافل از آنکه این بار، فردایی بدون حضور آنان در انتظار خانواده‌هایشان خواهد بود.
چه کسی می‌دانست جاده‌ای که بارهاوبارها پیموده بودند، روزی چنین تلخ، نامشان را در حافظه تاریخ این منطقه ثبت خواهد کرد؟ چه کسی تصور می‌کرد صدای بازگشت مردانی که صبح با امید از خانه خارج شده بودند، دیگر از پشت درهای خانه شنیده نشود؟
در پی این حادثه تلخ، چهار نفر دیگر از مجروحان نیز پس از روزها مبارزه با درد و جراحت، جان خود را از دست دادند و شمار جان‌باختگان به دوازده نفر رسید؛ دوازده نام، دوازده زندگی، دوازده خانواده و دوازده خانه که از این پس جای خالی عزیزی را در میان خود احساس خواهند کرد.
چه سنگین است واژه دوازده، وقتی پشت هر عدد، انسانی با هزاران آرزو ایستاده باشد؛ وقتی هر نام، یادآور خانه‌ای باشد که چراغ امیدش کم‌فروغ شده است. دوازده مرد که هرکدام تکیه‌گاه خانواده‌ای بودند؛ یکی پدری که دنیای کوچک فرزندش به حضور او معنا می‌شد، دیگری پسری که امید و دلخوشی پدر و مادری سالخورده بود و آن یکی همسری که تمام دلخوشی خانواده‌اش به بازگشت او از محل کار گره خورده بود.
اکنون در خانه‌هایشان، سکوت جای خنده‌ها را گرفته است. لباس‌های کار شاید هنوز گوشه‌ای از اتاق باقی‌مانده باشند، کفش‌هایی که دیگر برای رفتن به محل کار پوشیده نمی‌شوند، و تلفن‌هایی که خانواده‌ها دیگر منتظر شنیدن صدای آشنای آن‌سوی خط از آن‌ها نیستند. سفره‌هایی که از این پس یک جای خالی دارند و کودکانی که باید بزرگ شوند و معنای تلخ نبودن پدر را در روزهای زندگی خود بفهمند.
این مردان، کارگران گمنام اما ارزشمند صنعت این سرزمین بودند؛ همان‌هایی که در گرمای طاقت‌فرسای دهلران، در میان غبار و دشواری‌های کار، بی‌هیاهو و بی‌ادعا برای چرخیدن چرخ تولید و آبادانی کشور تلاش می‌کردند. مردانی که شاید کمتر نامشان در صدر خبرها قرار می‌گرفت، اما سهمشان در ساختن و پیش‌بردن این سرزمین، انکارناپذیر بود.
آن‌ها در سنگر کار ایستاده بودند؛ برای لقمه‌ای نان حلال، برای آسایش خانواده و برای انجام مسئولیتی که بر عهده داشتند. کارگرانی که هر صبح، با امید تأمین معاش و ساختن آینده‌ای بهتر، راهی محل خدمت می‌شدند. اما اکنون باید از خود بپرسیم: آیا امنیت جان این انسان‌های پرتلاش، به‌اندازه مسئولیتی که در چرخه تولید بر عهده دارند، موردتوجه قرار گرفته است؟
این حادثه تنها یک اتفاق تلخ در جاده نیست؛ زخمی عمیق بر پیکر جامعه کارگری و هشداری جدی درباره ضرورت توجه به ایمنی مسیرهای رفت‌وآمد کارکنان است. کارگری که برای خدمت و تولید از خانه خارج می‌شود، حق دارد با امنیت به محل کار برسد و سالم به آغوش خانواده بازگردد.
بی‌تردید، بررسی دقیق ابعاد حادثه، روشن‌شدن علت وقوع آن، توجه به وضعیت جاده، شرایط حمل‌ونقل کارکنان و پیگیری مسئولانه نتایج بررسی‌های کارشناسی، ضرورتی انکارناپذیر است. نباید اجازه داد این داغ بزرگ، پس از چند روز در هیاهوی اخبار روزمره به فراموشی سپرده شود. جان انسان‌ها ارزشمندتر از آن است که حوادثی چنین تلخ، تنها به چند پیام تسلیت و ابراز همدردی محدود بمانند.
خانواده‌های داغدار، بیش از هر چیز به حمایت، همدلی و احساس مسئولیت نیاز دارند. آنان عزیزانشان را از دست داده‌اند؛ پدرانی که دیگر بازنمی‌گردند، همسرانی که جای خالی‌شان در خانه باقی خواهد ماند و فرزندانی که بخشی از آینده خود را با نبودن پدر تجربه خواهند کرد. هیچ کلامی نمی‌تواند این خلأ را پر کند، اما فراموش‌نکردن آنان و پیگیری برای جلوگیری از تکرار چنین حوادثی، کمترین مسئولیت ما در برابر این داغ بزرگ است.
امروز آبدانان و دهلران، دو شهر با ریشه‌هایی از رنج، تلاش و نجابت، در اندوهی مشترک به سوگ نشسته‌اند. مسجدها و خانه‌ها رنگ عزا گرفته‌اند، مادران داغدار اشک می‌ریزند و پدران، همسران و فرزندان در سکوتی جانکاه با نبود عزیزانشان روبه‌رو شده‌اند.
در میان این همه اندوه، دل‌های مردم به یاد و نام مردانی روشن است که عمر خود را در مسیر کار و تلاش سپری کردند. آنان شاید از میان ما رفته باشند، اما خاطره تلاش، نجابت و روزهای حضورشان در دل خانواده‌ها و مردم این دیار باقی خواهد ماند.
آبدانان، هرگز این دوازده ستاره را فراموش نخواهد کرد؛ ستاره‌هایی که اگرچه دیگر در کنار خانواده‌هایشان نیستند، اما نامشان در آسمان خاطره‌های این سرزمین خواهد درخشید.
خدایا، به دل‌های شکسته مادران، همسران و فرزندانشان صبری عطا کن که فراتر از توان آدمی است. به خانواده‌های داغدار آرامش ببخش و نگذار یاد این عزیزان در گذر زمان به فراموشی سپرده شود.
دوازده مرد رفتند، اما دوازده روایت از عشق، تلاش، نجابت و زندگی برای همیشه در حافظه آبدانان و دهلران باقی ماند.
روحشان شاد، نامشان ماندگار و جایشان در بهشت؛ و یادشان چراغی برای پاسداشت جان انسان‌هایی که در مسیر کار و تلاش، شایسته امنیت و احترام‌اند.