به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «ایلام بیدار»، سمیه سلیمانی فعال رسانه ای در یادداشتی نوشت؛ گاهی زندگی، بزرگ‌ترین درس‌های انسانیت را در تلخ‌ترین لحظات به ما می‌آموزد؛ درست در روزهایی که اندوه، سنگین‌تر از همیشه بر شانه‌های یک خانواده نشسته و جای خالی عزیزی، تمام خانه را در سکوت فرو برده است. در چنین لحظاتی، تصمیم‌هایی وجود دارند که فراتر از یک انتخاب شخصی، به نشانه‌ای ماندگار از عشق، ایثار و انسان‌دوستی تبدیل می‌شوند.
حکایت مرحوم فیض‌الله قمری، روایت مردی است که رفت، اما رفتنش برای چند انسان دیگر، آغاز دوباره زندگی شد. خانواده او در شرایطی که با داغ از دست دادن پدر روبه‌رو بودند، تصمیم گرفتند با اهدای اعضای بدن عزیزشان، امید را به زندگی بیمارانی بازگردانند که چشم‌انتظار فرصتی دوباره بودند.
چه تصمیم بزرگی است که خانواده‌ای در اوج داغداری، به جای اندیشیدن تنها به رنج خود، نجات جان انسان‌های دیگر را نیز در نظر بگیرد. تصمیمی که شاید گرفتن آن در روزهای سخت فقدان آسان نباشد، اما نشان می‌دهد بزرگی انسان‌ها گاهی در انتخاب‌هایی آشکار می‌شود که از دل عمیق‌ترین اندوه‌ها بیرون می‌آیند.
بی‌شک جای خالی یک پدر در خانه، زخمی عمیق و فراموش‌نشدنی است؛ پدری که دیگر صدایش در خانه نمی‌پیچد، حضورش گرمای جمع خانوادگی نیست و فرزندانش دیگر نمی‌توانند لحظه‌ای به آغوش او پناه ببرند. هیچ بخششی نمی‌تواند جای خالی او را پر کند و هیچ اتفاقی نمی‌تواند داغ نبودنش را از دل خانواده پاک کند.
اما در کنار این اندوه بزرگ، حقیقتی امیدبخش وجود دارد؛ اینکه بخشی از وجود او می‌تواند در جسم انسان‌های دیگری به زندگی ادامه دهد و خانواده‌هایی را از نگرانی و انتظار نجات دهد.
اهدای عضو، تنها بخشیدن اعضای بدن نیست؛ بخشیدن فرصت دوباره دیدن طلوع خورشید، شنیدن صدای فرزندان، قدم زدن در کنار عزیزان، نفس کشیدن بدون نگرانی و بازگشت لبخند به خانه‌هایی است که مدت‌ها در انتظار معجزه‌ای برای نجات عزیزانشان بوده‌اند.
برای بیماری که چشم‌انتظار پیوند است، این بخشش می‌تواند به معنای بازگشت به زندگی باشد و برای خانواده‌ای که روزها و شب‌ها را با نگرانی سپری کرده، دریچه‌ای تازه از امید بگشاید. این همان معنای واقعی ایثار است؛ اینکه انسان حتی در پایان مسیر زندگی خود نیز بتواند چراغی در مسیر زندگی دیگران روشن کند.
فیض‌الله قمری سال‌ها در مسیر زندگی و تلاش گام برداشت و اکنون آخرین یادگار زندگی‌اش، بخششی است که می‌تواند آینده چند انسان و خانواده را تغییر دهد. میراثی ارزشمند که نه گذر زمان آن را کمرنگ می‌کند و نه مرگ می‌تواند از ارزش آن بکاهد.
شاید فرزندانش دیگر نتوانند دست‌های پدر را بفشارند، صدایش را بشنوند یا در لحظات سخت زندگی از او راهنمایی بخواهند، اما می‌توانند به این افتخار کنند که پدرشان حتی پس از رفتن نیز منشأ خیر و زندگی شده است. چه میراثی ماندگارتر از اینکه نام یک پدر با نجات جان انسان‌ها در یادها باقی بماند؟
این تصمیم خانواده قمری، تنها یک اقدام انسان‌دوستانه نیست؛ پیامی روشن برای جامعه است که فرهنگ اهدای عضو می‌تواند از دل یک اتفاق تلخ، امیدی بزرگ بسازد. گاهی یک تصمیم، فراتر از مرزهای یک خانواده می‌رود و سرنوشت انسان‌هایی را تغییر می‌دهد که شاید هیچ‌گاه فرصت دیدار با بخشنده زندگی خود را پیدا نکنند.
پیکر این مرد نیک‌نام روز پنجشنبه تشییع و در آرامستان امامزاده علی صالح (ع) به خاک سپرده شد؛ جایی که خانواده، دوستان و آشنایان با او وداع کردند، اما یاد و نامش با بخششی ماندگار در خاطرها باقی خواهد ماند.
امروز خانواده‌ای داغدار است، خانه‌ای جای خالی پدر را احساس می‌کند و شهری در سوگ مردی نیک‌نام نشسته است؛ اما در سوی دیگر این اندوه، خانواده‌هایی هستند که شاید دوباره صدای خنده عزیزانشان را بشنوند و بیمارانی که فرصت یافته‌اند بار دیگر برای آینده برنامه‌ریزی کنند.
شاید نتوان غم از دست دادن یک پدر را با هیچ واژه‌ای تسکین داد، اما می‌توان به خانواده‌ای که چنین تصمیم بزرگی گرفته است، آفرین گفت؛ خانواده‌ای که در سخت‌ترین روزهای زندگی، مهربانی را فراموش نکرد و از دل یک داغ، امید آفرید.
فیض‌الله قمری رفت، اما داستان زندگی‌اش با پایان عمرش به پایان نرسید. بخشی از وجود او در زندگی دیگران ادامه خواهد یافت و نامش یادآور این حقیقت خواهد بود که بزرگی انسان‌ها تنها به سال‌هایی نیست که زندگی می‌کنند، بلکه به اثری است که از خود بر جای می‌گذارند.
بعضی انسان‌ها حتی پس از مرگ نیز زندگی می‌بخشند؛ فیض‌الله قمری یکی از همان انسان‌هاست.
روحش شاد و یادش جاودان باد.