به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «ایلام بیدار»، حیدر چراغی، فعال رسانهای در یادداشتی نوشت: پیکر رهبر شهید، حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای، بر دستان مردمی که سالها با او زیستند، سخنانش را شنیدند و از رهنمودهایش بهره بردند، تا خانه ابدی بدرقه شد. امروز، جسم او در دل خاک آرام گرفت، اما اندیشه، نام و خاطرهاش همچنان در ذهن دوستدارانش جاری است؛ چرا که شخصیتهای اثرگذار، با پایان زندگی ظاهری از تاریخ حذف نمیشوند، بلکه در حافظه ملتها ماندگار میشوند.
تاریخ، رهبران بسیاری را به خود دیده است؛ برخی تنها در صفحات کتابها باقی ماندهاند و برخی دیگر در قلب مردم جای گرفتهاند. تفاوت این دو گروه در میزان نزدیکی آنان به مردم، شیوه خدمت و میزان تأثیرگذاریشان بر سرنوشت جامعه است. رهبرانی که خود را از مردم جدا نمیدانند و مسئولیت را نه امتیاز، بلکه تکلیف میشمارند، جایگاهی متفاوت در حافظه ملتها پیدا میکنند.
آیتالله خامنهای نیز از همین شمار بود؛ شخصیتی که با وجود قرار داشتن در عالیترین جایگاه سیاسی و دینی کشور، همواره خود را «طلبه» و «خادم مردم» معرفی میکرد. در سخنان او، بارها میشد نشانههای توجه به کرامت انسان، ضرورت خدمترسانی، حفظ عزت ملی و تقویت امید در جامعه را مشاهده کرد. او معتقد بود مسئولان باید خود را خدمتگزار مردم بدانند و هر تصمیمی را با در نظر گرفتن منافع عمومی اتخاذ کنند.
علاقه او به ایران، تنها یک احساس ملی نبود، بلکه نگاهی عمیق به هویت تاریخی، فرهنگی و تمدنی این سرزمین داشت. ایران را متعلق به همه ایرانیان میدانست و بارها بر استفاده از ظرفیت همه نخبگان، دانشمندان، هنرمندان، نویسندگان و اندیشمندان تأکید میکرد. در نگاه او، پیشرفت کشور زمانی محقق میشود که وحدت ملی حفظ شود و همه ظرفیتها برای آبادانی و توسعه به کار گرفته شوند.
در عرصه سیاست نیز تلاش میکرد میان آرمانخواهی و واقعبینی تعادل برقرار کند. او در مقاطع مختلف، تصمیمهایی اتخاذ کرد که از نگاه خود بر پایه مصالح کشور، انقلاب و اسلام استوار بود. طرح مفهوم «نرمش قهرمانانه»، پذیرش مذاکره در چارچوب عزت، حکمت و مصلحت و تأکید مستمر بر حفظ استقلال کشور، بخشی از رویکردی بود که در طول سالهای مسئولیتش دنبال کرد. او همواره بر این باور بود که تعامل با جهان باید همراه با حفظ عزت و منافع ملی باشد.
در کنار فعالیتهای سیاسی، توجه ویژهای به فرهنگ، علم، آموزش، پیشرفت فناوری و تربیت نسل جوان داشت. بارها از دانشگاهها، مراکز علمی و پژوهشی بازدید کرد و دانش را یکی از پایههای اقتدار کشور دانست. همچنین فرهنگ را زیربنای پیشرفت جامعه میدانست و بر نقش خانواده، آموزش، کتاب، هنر و رسانه در ساخت آینده کشور تأکید میکرد.
یکی دیگر از ویژگیهای برجسته او، سادهزیستی و پرهیز از تشریفات بود؛ موضوعی که بسیاری از نزدیکان و همراهانش نیز به آن اشاره کردهاند. او تلاش میکرد سبک زندگی مسئولان با زندگی مردم فاصله نگیرد و همواره بر ضرورت مبارزه با فساد، عدالتخواهی و پاسخگویی مسئولان تأکید داشت. از نگاه او، اعتماد عمومی بزرگترین سرمایه هر نظام سیاسی است و این سرمایه تنها با صداقت، عدالت و خدمت صادقانه حفظ خواهد شد.
از او جملهای به یادگار مانده که برای بسیاری از علاقهمندانش، چکیدهای از باورها و منش او به شمار میرود: «جان ناقابل، جسم ناقص و اندک آبرویم ـ که آن هم مردم به من دادهاند ـ در راه اسلام، انقلاب و مردم فدا خواهد شد.» این عبارت، فارغ از هر تحلیل سیاسی، برای دوستدارانش نمادی از احساس مسئولیت و تعهد نسبت به مردم و آرمانهایی است که به آن باور داشت.
امروز، مراسم تشییع و خاکسپاری او به پایان رسیده است؛ اما پایان یک آیین، پایان یک روایت نیست. شخصیتهایی که در مقاطع مهم تاریخ یک ملت نقشآفرین بودهاند، پس از درگذشت نیز موضوع قضاوت، تحلیل و بازخوانی نسلهای آینده خواهند بود. آنان در خاطره جمعی جامعه، در اسناد تاریخی، در آثار مکتوب و در روایتهای شفاهی باقی میمانند و درباره عملکرد، اندیشه و میراثشان گفتوگو خواهد شد.
امروز امانتی به خاک سپرده شد؛ اما خاطره، اندیشه و نام او همچنان در ذهن دوستدارانش و در صفحات تاریخ باقی خواهد ماند. تاریخ درباره انسانها قضاوت خواهد کرد، اما آنچه مسلم است، اثرگذاری شخصیتهای بزرگ تنها به دوران حیاتشان محدود نمیشود. از خداوند متعال برای آن رهبر شهید، علو درجات، رحمت واسعه و همنشینی با پیامبر اعظم(ص)، اهلبیت عصمت و طهارت(ع) و شهدای والامقام را مسئلت داریم.