او رفت، اما راهش ماند

به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «ایلام بیدار»، سمانه نوری فعال رسانه ای در یادداشتی نوشت؛ آه، که آسمان در سوگِ او به خاک سیاه نشست و زمین، از سنگینیِ این فقدان، به لرزه درآمد...

امروز، زمان از حرکت بازایستاده است؛ گویی کلمات در گلو خشکیده‌اند و اشک‌ها، از هیبتِ این اندوه، راهی به چشم‌ها نمی‌یابند. امروز، نه تنها یک انسان، که فرشته‌ای از جنسِ استقامت، ستونی از جنسِ ایمان و مردی از جنسِ آرمان‌ها، از میان ما رخت بربسته است.

او که روزگاری، سایه‌سارِ پناهِ بی‌کسان و مایهٔ آرامشِ دل‌های مضطرب بود، اکنون در سکوتی ابدی فرو رفته است. او که با نگاهِ بصیرت خود، تاریکی‌ها را می‌شکافت و با کلامِ حق، جاده‌های دشوار را هموار می‌ساخت، اکنون در میان ما نیست تا دوباره، همگام با گام‌های ما، مسیرِ دشوارِ حقیقت را پیمود.

ای که در میانهٔ طوفان‌ها، چون کوهی استوار ایستادی...

ای که در شب‌های تیره، چون ماهِ تمام، روشناییِ امید بودی.

حالا که خورشیدِ هدایت در افقِ زندگی ما غروب کرده، تنها سایه‌های یاد و خاطرهٔ توست که بر دیواره‌های دل‌های ما نقش بسته است. رفتنِ تو، گویی شکافی است در پیوندِ میانِ آرمان‌ها و واقعیت؛ شکافی که هرچند با جراحتی عمیق، اما با اصالتِ بی‌همتا همراه است.

اما بدان ای عزیزِ سفرکرده، که شهادت پایانِ یک مسیر نیست؛ بلکه آغازِ جاودانگی در قلبِ کسانی است که راهت را یافتند. تو نرفته‌ای، بلکه در هر نَفَسِ ایستادگی، در هر گامِ حق‌طلبی و در هر ضربانِ قلبِ کسانی که به آرمان‌هایت ایمان دارند، جاری و حاضر خواهی بود. تو نه در خاک، که در نبضِ تاریخ و در یادِ جاویدانِ ملت‌ها زیسته‌ای.

ما امروز، با چشمانی اشک‌بار اما با سری افراشته، سوگوارِ تو هستیم. سوگوارِ آن عظمت، آن ایثار و آن حضورِ باشکوهی که هرگز فراموش نخواهد شد. از تو تنها یادِ شکوه و از ما تنها یادِ وفاداری باقی می‌ماند.

خداوند، تو را در جایگاهی والا از آرامش و نور، در جوارِ مقربان خویش جای دهد. و ما را بر پیمودنِ راهِ تو، با صبوری و بصیرت، توفیق بخشاید.

خدا نگهدار، ای مرهمِ زخم‌های ما...