آتشبس زمانی معنا پیدا میکند که نتیجه میدان را تثبیت کند، نه اینکه فرصتی دوباره به مهاجم بدهد.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «ایلام بیدار»، امین امینی، فعال رسانهای، در یادداشتی نوشت: آتشبس در ظاهر نقطه پایان یک درگیری است، اما در واقع میتواند سرآغاز مرحلهای جدید از تقابل باشد؛ مرحلهای که اگر با هوشمندی و اقتدار همراه نباشد، به فرصتی برای بازسازی دشمن تبدیل خواهد شد.
یک آتشبس واقعی زمانی معنا پیدا میکند که مدافع توانسته باشد در میدان، ضربهای پشیمانکننده به مهاجم وارد کند؛ ضربهای که نهتنها هزینههای مالی و جانی سنگینی بر او تحمیل کرده، بلکه اعتبار سیاسی و حیثیتیاش را نیز خدشهدار کرده باشد. در چنین شرایطی، مهاجم خود بهدنبال راهی برای خروج از بحران و پایان درگیری خواهد بود.
از سوی دیگر، درخواست آتشبس باید از سوی طرف مهاجم مطرح شود؛ بدون آنکه نشانهای از ضعف در جبهه مدافع دیده شود. این موضوع نشاندهنده برتری میدانی و دست بالای مدافع در تعیین شرایط است. در این وضعیت، مدافع میتواند خواستههای خود را به طرف مقابل تحمیل کرده و از تکرار تهدید جلوگیری کند.
تجربهها نشان داده است که پذیرش آتشبس بدون در نظر گرفتن این اصول، تنها به دشمن فرصت تجدید قوا میدهد؛ فرصتی که میتواند در آینده به حملهای شدیدتر و پیچیدهتر منجر شود.
بنابراین، آتشبس نه یک هدف، بلکه ابزاری است که تنها در صورت تحقق شروط قدرت، بازدارندگی و تحمیل اراده، میتواند به صلحی پایدار منتهی شود؛ در غیر این صورت، صرفاً یک وقفه کوتاه در مسیر یک تهدید بلندمدت خواهد بود.
