امیر عبدالحسینی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «ایلام بیدار» گفت: حادثه تلخ میناب بار دیگر افکار عمومی جهان را در شوکی عمیق فروبرد؛ رخدادی که نهتنها یک فاجعه انسانی، بلکه ضربهای سنگین به ساحت آموزش و امنیت روانی جامعه بود. این اتفاق، نمونهای از یک ترومای جمعی است که آثار آن میتواند تا سالها در ذهن و روان بازماندگان و حتی جامعه باقی بماند.
وی افزود: وقتی حادثهای اینچنین کودکان را هدف قرار میدهد، عمق فاجعه چندین برابر میشود. کودکان نماد معصومیت و آینده هستند و از دست دادن آنها، به معنای از دست رفتن امید و آینده یک جامعه است. سوگ والدین در چنین شرایطی، یکی از سنگینترین انواع سوگ است؛ سوگی که نهتنها پایان یک زندگی، بلکه پایان رؤیاها، آرزوها و مسیرهای ناتمام فرزندانشان را رقم میزند.
عضو هیئتعلمی دانشگاه پیامنور ایلام گفت: از منظر روانشناسی، تروما به زخم عمیق روانی گفته میشود که در اثر حوادث ناگهانی و خشونتبار مانند جنگ، انفجار یا فجایع انسانی ایجاد میشود. این زخم میتواند خود را در قالب کابوسهای شبانه، اضطراب مداوم، فلشبکهای ذهنی و اختلال در تمرکز نشان دهد. حادثه میناب نیز مصداق بارز چنین آسیبی است که نهتنها بازماندگان، بلکه کل جامعه را تحتتأثیر قرار داده است.
وی ادامه داد: در نظامهای علمی مانند DSM که یکی از معتبرترین نظامهای طبقهبندی اختلالات روانی در جهان است، برخی اختلالات بر اساس موقعیتها یا پدیدههای خاص نامگذاری میشوند. این موضوع نشاندهنده اهمیت ثبت و تحلیل علمی چنین رخدادهایی است تا بتوان از آنها برای پیشگیری و آموزش در آینده استفاده کرد.
عبدالحسینی خاطرنشان کرد: آنچه در میناب رخ داد، تنها یک حادثه نیست، بلکه یک نقطه عطف در حافظه تاریخی جامعه است. صحنههای دلخراش این فاجعه، از کولهپشتیهای سوخته تا کتابهای نیمهجان، احساسات میلیونها انسان را جریحهدار کرد و نوعی بهت و حیرت جمعی را به وجود آورد. این تصاویر، نشاندهنده عمق خشونتی است که میتواند بنیانهای انسانی را به چالش بکشد.
وی تصریح کرد: از دست دادن این تعداد کودک، تنها یک آمار نیست؛ هر کدام از این کودکان میتوانستند آیندهسازان جامعه باشند. در میان آنها استعدادهایی وجود داشت که شاید میتوانستند گرهی از مشکلات کشور یا حتی جهان را باز کنند؛ بنابراین این حادثه، از دست دادن سرمایههای انسانی ارزشمند نیز محسوب میشود.
عضو هیئتعلمی دانشگاه پیامنور ایلام گفت: لازم است چنین حوادثی بهصورت علمی و کارشناسی موردبررسی قرار گیرد تا ضمن ثبت در حافظه تاریخی، بهعنوان یک درس مهم در نظامهای آموزشی مطرح شود. آگاهیبخشی درباره پیامدهای خشونت، میتواند نقش مهمی در پیشگیری از تکرار چنین فجایعی داشته باشد.
وی در پایان تأکید کرد: جامعه جهانی باید نسبت به پیامدهای روانی و انسانی اینگونه حوادث حساستر باشد و با نگاه مسئولانهتری به آنها بپردازد. سکوت در برابر چنین فجایعی، میتواند زمینهساز تکرار آنها شود، درحالیکه آگاهی، همدلی و اقدام بهموقع، راهی برای کاهش آسیبها و حفظ کرامت انسانی است.
انتهای خبر/ر