به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «ایلام بیدار»، با فرا رسیدن چهلم شهدای فتنه آمریکایی - صهیونیستی ، یکی از صحنههای تکراری و تأملبرانگیز در شهرستان های آبدانان و دهلران دوباره تکرار شد: تعطیلی بازار.
اما این بار هم مثل موارد گذشته، این تعطیلی نه از سر همراهی خودجوش کسبه ، که عمدتاً نتیجه ترس و تهدید مستقیم بود.
طرفداران افراطی و وحشی بازگشت به دوران پهلوی ـ همانهایی که هر روز از «آزادی بیان»، «دموکراسی» و «حقوق بشر» فریاد میزنند ـ در عمل نشان دادند که نسخهٔ آنها از آزادی، چیزی جز تهدید چاقو بر گلوی کسبه و بازاری نیست.
گزارشها نشان میدهد که در دهلران و آبدانان، عدهای هم در سطح شبکه های اجتماعی و هم به صورت میدانی با تهدید به آتش کشیدن مغازهها و آسیب به جان و مال کسبهها، آنها را وادار به بستن کسبوکار کردند. همان الگویی که در اغتشاشات گذشته هم تکرار شد: اگر همراهی نکنی، مغازهات را آتش میزنیم.
این رفتار، نه اعتراض است، نه مبارزه برای آزادی؛ این وحشیگری سازمانیافته و اخاذی خیابانی است. چگونه میتوان ادعای دموکراسی کرد، اما نان شب یک خانوادهٔ کسبه را به گروگان گرفت؟ چگونه میتوان از «حقوق بشر» حرف زد، اما حق کار و معیشت مردم را با تهدید اسلحه و بنزین سلب کرد؟
این دقیقاً همان منطق دیکتاتوری است که توسط مزدوران وحشی پهلوی عیناً تکرار میشود و می گویند: یا با ما، یا بسوز.
بازاریان و کسبههای دهلران و آبدانان، مثل همهٔ اقشار مردم ایران، حق دارند اعتراض کنند، مطالبه داشته باشند؛ اما هیچکس حق ندارد آنها را گروگان بگیرد و کسبشان را به آتشکشیدن تهدید کند.
این رفتار نه تنها ضدآزادی است، بلکه ضد انسانیت است. و تاریخ هرگز این تناقض را نخواهد بخشید: کسانی که فریاد «آزادی بیان» سر میدهند، اما خود با روشهای دیکتاتورمآبانه عمل میکنند.