به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «ایلام بیدار»، محمدکریم ویسی فعال رسانهای در یادداشتی نوشت: عنایت کرمبیگی، فرهنگی خوشنام و جانباز سرافراز دوران دفاع مقدس، پس از سالها رنج بیماری و خدمت عاشقانه در راه آموزش فرزندان این مرزوبوم، صبح روز گذشته در بیمارستان رازی ایلام جان به جانآفرین تسلیم کرد؛ مردی که عمرش را در دو سنگر دفاع و تعلیم، بیوقفه در پای عشق به وطن و مردم صرف کرد.
در میان مردانی که از تبار ایمان و عشق برآمدهاند، نام عنایت کرمبیگی با درخشش خاصی در ذهن فرهنگیان و مردم ایلام ثبت شده است؛ معلمی که دفتر زندگیاش با سطرهایی از ایثار، علم و مهربانی نوشته شد.
روزگاری در بحبوحه جنگ تحمیلی، زمانی که خاک کشورمان زیر بار خمپارهها و بمبارانها میسوخت و صدای انفجار، خواب را از چشمان مردم ربوده بود، او نوجوانی بود با دلی لبریز از غیرت و عشق به وطن. دو سال خدمت مقدس سربازیاش در جبهههای حق علیه باطل، میان آتش و دود، در کنار دیگر رزمندگان غیور، ایستاد تا از شرافت خاک و حرمت مردمش پاسداری کند. آثار همان روزهای پرخطر بعدها همچون سایهای وفادار همراهش ماند؛ سالها درد جانبازی، بهویژه درگیری ریه و کبدش با مواد شیمیایی، اما لحظهای از خدمت غافل نشد.
پس از پایان جنگ، همان روحیه جهاد و ایثار را با خود به مدرسه آورد؛ مدرسهای که برای او ادامه جبهه بود. تختهاش سنگر بود و گچ در دستانش، مانند تفنگی سفید که با آن به جان نادانی شلیک میکرد. چندین سال در کلاس درس، با عشق به دانشآموزان، بذر امید، دانایی و اخلاق کاشت. هیچ روزی از مدرسه برایش تکراری نبود؛ هر صبح، دلش با لبخند کودکان روشن میشد و شبها با رضایت از تلاشی که کرده بود آرام میگرفت.
نام او بارها بر صفحه تقدیرنامههای آموزشوپرورش این دیار درخشید؛ اما بزرگترین عنوانی که تا ابد با او همراه است، معلم عاشق وطن است.
در ماههای اخیر، بیماری سخت کبدی که ناشی از آسیبهای شیمیایی بود، جسمش را فرسود؛ اما ایمان و آرامش روحش را نتوانست بلرزاند. در بیمارستان تخصصی شیراز با صبر و لبخند، همانگونه که در کلاس درس به دانشآموزان میگفت زندگی یعنی امید، روزهای بیماری را گذراند؛ تا آنکه صبح امروز، در بیمارستان رازی شهر ایلام، پرواز آرامش را آغاز کرد.
اکنون در کوچههای ایلام، صدای گامهای مردی که با عشق درس میداد و باایمان میزیست، به خاطرهای شیرین بدل شده است. شاگردانش، همکارانش و مردمی که او را میشناختند، میدانند که عنایت کرمبیگی معلمی در مدرسه زندگی بود.
یاد و نام این مرد بزرگ و خوشنام، همچون چراغی بر راه آینده فرهنگیان و نسلهای تازه خواهد درخشید؛ چراغی که از ایمان و عشق روشن شد و هیچگاه خاموش نخواهد شد.