به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی ایلام بیدار ، امام حسین (ع)، در سوم ماه شعبان در شهر مدینه به دنیا آمد. مادرش فاطمه دخت رسولالله (ص) بود. آن حضرت با نثار خون پاک خود و یارانش، از اسلام و ارزشهای اسلامی پاسداری نمود. روز میلاد آن امام عزیز بهروز پاسدار نامگذاری شده است. پیامبر صلیالله علیه و آله سلم، تبسّم بر لب، لحظه موعود را به شوق ایستاده و امیرمؤمنان علی (ع)، لحظهشمار در آغوش فشردن توست! مدینه دوباره محور توجّه است.
شناسنامه امام حسین (ع)
امام حسین (ع) سومین امام و دومین نواده رسول خدا (ص) و یکی از دو سرور جوانان اهل بهشت و دو گل خوشبوی محمد مصطفی و یکی از پنج نفر اصحاب کساست. او سرور شهیدان نام داشت و مادرش فاطمه دخت رسولالله (ص) بود. در سوم ماه شعبان در شهر مدینه به دنیا آمد. برخی گویند تولد آن حضرت در پنجم شعبان سال سوم یا چهارم هجری بوده است. همین که امام حسین به دنیا آمد وی را نزد جدش رسولالله (ص) بردند و تولد وی را به ایشان مژده دادند. آن حضرت نیز در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و پس از گذشت هفت روز او را حسین نامید. برای او گوسفندی عقیقه کرد، و به مادر این کودک دستور داد که موی سر فرزند خود را بتراشد و همانند برادرش امام حسن برای او نیز هموزن موی سرش نقره به مستمندان بدهند. فاطمه (س) این دستور را به مرحله اجرا درآورد.
اوصاف و القاب امام حسین (ع)
کنیه امام، ابوعبدالله و القاب وی را الرشید، الوفی، الطیب، السید، الزکی، المبارک، التابع لمرضاة الله، الدلیل علی ذات الله، و السبط، نوشتهاند. اما بالاترین لقب همان است که جد بزرگوارش پیامبر (ص) بر او و برادرش امام حسن نهاده و فرمود: حسن و حسین دو سرور جوانان اهل بهشتاند و در جای دیگر رسولالله (ص) امام حسین (ع) را به نام سبط خواند. در کتاب الفصول المهمة، نقش انگشتری وی، لکل اجل کتاب آمده، اما در کتاب وافی و غیر آن که از امام صادق (ع) نقل گردیده، حسبی الله، و از امام رضا (ع) «ان الله بالغ امره» ذکر شده است و چنین به نظر میرسد که برای آن حضرت چند انگشتری با عباراتی که بدانها اشاره شد وجود داشته است.
همسران و فرزندان امام حسین (ع)
فرزندان امام حسین (ع) را نه نفر ذکر کردهاند که ۶ نفر از آنها پسر و سه نفر دختر بودهاند. بهاینترتیب: یک علیاکبر که در کربلا به شهادت رسید. مادرش، لیلی، دختر ابی مرة بن عروة بن مسعود ثقفی نام داشت. دو علی اوسط. سه علیاصغر زینالعابدین که مادرش به نام شاهزنان یا ملکه النساء دختر کسری یزدگرد پادشاه ایران بود. به گفته شیخ مفید، علیاکبر زینالعابدین بوده و علیاصغر در کربلا به شهادت رسیده است. اما روایت اول که میگوید علیاکبر به شهادت رسیده مشهورتر است. چهار محمد. پنج جعفر که در حیات پدرش از دنیا رفت و فرزندی از خود برجای نگذاشت. مادرش از قبیله قضائیه بود. ۶ عبدالله شیرخوار که در دامان پدر خود بهوسیله تیر به شهادت رسید. هفت سکینه که نام مادر او و مادر عبدالله، رباب، دختر امرئالقیس بن عدی بن اوس بن جابر بن کعب بن علیم که از قبیله کلبیهمعدیه بوده است. هشت فاطمه، که مادرش اماسحاق دختر طلحة بن عبدالله از قبیله تیمیه بود. ۹. زینب. درود و ثنا بر امام زینالعابدین (ع) که از میان فرزندان امام حسین (ع) که نسل آن حضرت از وی باقیمانده و نامش جاوید و سرمدی خواهد بود.
صفحاتی از تاریخ زندگی امام حسین (ع)
امام حسین ((ع)) موردعلاقه شدید پیامبر خدا صلیالله علیه و آله بود و آن حضرت درباره او فرمود: «حسینٌ منی و اَنا مِن حسین...» و در آغوش پیامبر بزرگ شد. هنگام رحلت رسول خدا، ۶ساله بود. در دوران پدرش علی بن ابیطالب (ع) نیز از موقعیت والایی برخوردار بود؛ علم، بخشش، بزرگواری، فصاحت، شجاعت، تواضع، دستگیری از بینوایان، عفو و حلم و... از صفات برجسته این حجت الهی بود. در دوران خلافت پدرش، در کنار آن حضرت بود و در سه جنگ «جمل»، «صفین» و «نهروان» شرکت داشت. پس از شهادت پدرش که امامت به حسن بن علی (ع) رسید، همچون سربازی مطیع رهبر و مولای خویش و همراه برادر بود. پس از انعقاد پیمان صلح، با برادرش و بقیه اهلبیت به مدینه آمدند. با شهادتِ امام مجتبی (ع) در سال ۴۹ یا ۵۰ هجری، بار امامت به دوش سیدالشهدا قرار گرفت. در آن دوران ۱۰ساله که معاویه بر حکومت مسلط بود، امام حسین (ع) همواره یکی از معترضین سرسخت نسبت به سیاستهای معاویه و دستگیریها و قتلهای او بود و نامههای متعددی در انتقاد از رویه معاویه در کشتن حجربنعدی و یارانش و عمرو بن حَمِق خزاعی که از وفاداران به علی (ع) بودند و اعمال ناپسند دیگر او نوشت. درعینحال، حسین بن علی (ع) یکی از محورهای وحدت شیعه و از چهرههای برجسته و شاخصی بود که مورد توجه قرار داشت و همواره سلطه اموی از نفوذ شخصیت او بیم داشت. با مرگ معاویه در سال ۶۰ هجری، یزید به والی مدینه نوشت که از امام حسین (ع) به نفع او بیعت بگیرد. اما سیدالشهدا که فساد یزید و بیلیاقتی او را میدانست، از بیعت امتناع کرد و برای نجات اسلام از بلیه سلطه یزید که به زوال و محو دین میانجامید، راه مبارزه را پیش گرفت.
شمهای از فضائل و مناقب امام حسین (ع)
بسیاری از آیات الهی که برخی رقم آن را ۱۲۸ آیه و برخی دیگر تا ۲۵۰ آیه ذکر کردهاند، به اطلاق و عموم و یا به طور خاص، بر امام حسین (ع) تطبیق شده و یا یکی از افراد موردنظر در آیه امام حسین (ع) بودهاند. مواردی مثل آیه مباهله، آیه تطهیر، آیه ذوالقربی، آیه اطعام و آیات سوره فجر که سوره فجر را سوره آن حضرت نامیدهاند. امام صادق (ع) ضمن بیان این معنی، حضرت را صاحب «نفس مطمئنه» معرفی کرده و میفرمایند: «سوره فجر را در نمازهای واجب و مستحب خود بخوانید که سوره حسین بن علی است و در آن راغب باشید. خداوند متعال شما را مورد رحمت خود قرار دهد.» ابو اسامه که در مجلس حاضر بود، گفت: چگونه این سوره مخصوص حسین (ع) گردید؟ امام (ع) فرمود: «آیا این سخن خداوند متعال را نمیشنوی که [میگوید]: «یا ایتهاالنفسالمطمئنة»، همانا حسین را قصد میکند که دارای نفس مطمئنه و راضی است و اصحاب او از آل محمد در روز قیامت از خداوند راضیاند و خداوند نیز از آنان راضی است.»
سبک زندگی امام حسین (ع)
سیره اخلاقی و رفتاری سیدالشهدا (ع) نشاندهنده روح بلند او و تربیت در دامان پیامبر و علی (ع) و تجسم قرآن کریم در عمل و اخلاق اوست. مهماننواز و بخشنده بود، به خویشاوندان رسیدگی میکرد، سائلان را محروم نمیگذاشت، به فقیران میرسید، برهنگان را پوشانده و گرسنگان را سیر میکرد، بدهی بدهکاران را میداد، بر یتیمان شفقت و مهربانی داشت، ضعیفان را کمک و یاری میکرد، صدقاتش فراوان بود و مالی که به دستش میرسید میان تهیدستان تقسیم میکرد. بسیار عبادت خدا میکرد و روزه میگرفت، بیست و پنج بار پیاده به سفر حج رفت، شجاعتش زبانزد همگان بود، در میدان نبرد استوار و بیباک بود، ارادهای نیرومند و روحیهای والا داشت، هرگز ذلت و حقارت را نمیپذیرفت، مرگ را بر زندگی ذلیلانه ترجیح میداد، غیرتمند بود، صراحت لهجه و صلابت در بیان حق داشت، حلم و بردباری و تحملش بسیار بود، کریم و بزرگوار بود و با کمترین بهانهای غلامان و کنیزان خویش را آزاد میکرد، شبها انبان غذا به در خانه محرومان میبرد، متواضعانه با فقیران و مساکین همنشین و هم غذا میشد. امربهمعروف و نهیازمنکر را دوست داشت و از خلافها و جنایتهای ظالمان بهشدت انتقاد میکرد، جوانمرد و بافتوت و اهل گذشت بود، کینه بدی کننده را به دل نمیگرفت، اهل عفو بود، بزرگی روح و کرم او همه را شیفته رفتارش میساخت، خانهاش پناهگاه و مرکز امید درماندگان بود، اهل شبزندهداری بود، در شب و روز هزار رکعت نماز میخواند، در ماه رمضان ختم قرآن میکرد، پولها و بخششهایی را که معاویه میفرستاد میگرفت و میان فقرا تقسیم میکرد، سالی یکبار نصف همه دارایی خود را در راه خدا به نیازمندان صدقه میداد، ثروت را ذخیره نمیکرد، محاسن خویش را خضاب میکرد.
منبع: شبکه قرآن و معارف سیما
انتهای خبر/ر