به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «ایلام بیدار»، امام علی بن محمد (ع)، معروف به هادی و نقی که دهمین امام شیعیان است، در سوم رجب، و به قولی در ۲۵ جمادیالآخر، در سامرا به شهادت رسید. (1)
امام علیالنقی (ع)، از ذیقعده سال ۲۲۰ قمری که پدر بزرگوارش حضرت امام محمدتقی (ع)، معروف به جوادالائمه (ع)، به شهادت رسید، بنا به وصیت آن حضرت، مقام منیع امامت را بر عهده گرفت. گفتنی است، هنگامی که امام هادی (ع) مقام امامت را بر عهده گرفت، از عمر شریفش بیش از هشت سال و پنج ماه نگذشته بود و وی بهمانند پدر ارجمندش در سنین کودکی به این مقام عظیم نایل آمد.
امام علیالنقی (ع) در ایام امامت خویش با خلافت شش تن از خلفای بنیعباس معاصر بود و آنان عبارت بودند از: معتصم، واثق، متوکل، منتصر، مستعین و معتز.
رفتار این عده از خلفای عباسی با امام علیالنقی (ع) متفاوت بود. برخی رفتار خصمانه و برخی دیگر رفتار متعادلتری اعمال مینمودند. ولی همه آنان، در غصب خلافت و نادیدهگرفتن حقوق امامت، هم رأی و هم نظر بودند.
در میان آنها، متوکل عباسی (دهمین خلیفه عباسیان) بیش از همه، نسبت به اهلبیت (ع) و خاندان امامت و علویان صاحبنام، دشمنی میورزید و از هر راه ممکن در صدد اذیت و آزار آنان بر میآمد و حتی نسبت به درگذشتگان اهلبیت (ع) نیز عقدهگشایی میکرد و دستور میداد که قبور امامان معصوم (ع)، بهویژه قبر مطهر اباعبدالله الحسین (ع) و خانههای مجاور آن را خراب کرده و زمینهای کربلا را شخم زده و زراعت نمایند. (2)
وی، در سال ۲۴۳ قمری، امام علیالنقی (ع) را از مدینه منوره به سامرا فراخواند و آن حضرت را برای همیشه از موطن اصلی وی و اجداد طاهرینش دور نمود. (3)
تنها منتصر عباسی (یازدهمین خلیفه عباسیان) پس از ترور و هلاکت پدرش متوکل، در ایام کوتاهمدت خلافت خویش، نیکیهای در خور توجهی به علویان و وابستگان به خاندان رسالت و امامت نمود که در برابر آزار و اذیتهای بیحدوحساب سایر خلفای عباسی، قابلجبران نمیباشد.
امام علیالنقی (ع) به مدت یازده سال در سامرا (پایتخت عباسیان) و در محله عسکر (منطقه مسکونی نظامیان) به حالت تبعید، زندگی نمود و در این مدت، تحت مراقبت و نظارت دستگاه امنیتی خلافت قرار داشت و از تماس با دوستان و یاران خویش محروم بود. سرانجام در سوم رجب و یا به روایتی در ۲۵ جمادیالآخر سال ۲۵۴ قمری، در ایام خلافت معتز عباسی، بهوسیله معتمد عباسی، برادر خلیفه وقت، مسموم و در آن غریبه سرا، به شهادت رسید.
به هنگام شهادت آن امام همام، جز فرزندش امام حسن عسکری (ع)، کسی در بالینش حاضر نبود.
امام حسن عسکری (ع) در ماتم پدر بزرگوارش، بسیار گریست و گریبان درید و خود متوجه غسل، کفنودفن آن حضرت گردید. برخی از نادانان و یا متعصبان به امام حسن عسکری (ع) خرده گرفته که چرا وی گریبانش را درید. آن حضرت به آنان پاسخ داد: شما چه میدانید از احکام دین خدا؟ حضرت موسی بن عمران (ع) در ماتم برادرش هارون (ع) گریبانچاک زد. (4)
از امام هادی (ع) تشییعجنازه با شکوهی به عمل آمد. دوستداران اهلبیت (ع)، فقها، قضات، دبیران، امیران و حتی بزرگان دربار خلافت در تشییعجنازه مطهر وی شرکت کرده و وی را در یکی از حجرههای خانهاش دفن نمودند. (5)
هم اکنون قبر شریفش، به همراه قبر مطهر فرزندش امام حسن عسکری (ع) و قبر خواهرش حکیمه خاتون دختر امام جواد (ع) و قبر نرگس خاتون مادر امامزمان (ع) در یک ضریح مقدس قرار دارد و در شهر سامرا، مزار شیعیان و دوستداران اهلبیت (ع) است.
هم اکنون قبر شریفش، به همراه قبر مطهر فرزندش امام حسن عسکری (ع) و قبر خواهرش حکیمه خاتون دختر امام جواد (ع) و قبر نرگس خاتون مادر امام
پی نوشتهها
-----------------------------
1_ الارشاد (شیخ مفید)، ص 649؛ منتهی الآمال (شیخ عباس قمی)، ج2، ص 384.
2_ منتهی الآمال، ج2، ص 383.
3_ همان، ص 377 و الارشاد، ص 646.
4_ منتهی الآمال، ج2، ص 385.
5_ نک: الارشاد، ص 635؛ کشف الغمه (علی بن عیسی اربلی)، ج3، ص 229؛ منتهی الآمال، ج2، ص 361؛ المستجاد (علامه حلی) ص 216؛ الکافی (شیخ کلینی)، ج1، ص 497.
منبع: imamatjome.com
انتهای خبر/ر
