به گزارش ایلام بیدار ، محمدجلیل آل امین، دانش آموختهی فلسفه و فعال رسانهای، در یادداشتی به موضوعِ قرارگاهِ امید و نشاط در صدا و سیما پرداخت:
«قرار» موقعیتی است که در آن هدفی معین و محقق میشود. قرار می تواند خوب یا بد باشد. قرار رحمانی، به دارُالقرار[قرارگاه خوب] و قرار شیطانی، به بِئسالقرار[قرارگاه بد] منتهی میشود. برای استقرارِ قرار، قرارگاه تشکیل می شود.
بی قراریِ مفاهیمِ انسانی در آوردگاهِ خصمانهی رسانه هایی که هدف غاییِ آنها نقطه زنیِ اصل و اساسِ اندیشههای آزاد و آگاهِ انسانِ ۲۵۰ ساله است، افکار عمومیِ جهان را با آشوب مواجه کرده است.
رسانههایی که با صرف هزینههای هنگفت، دامنهی نفوذ و حضورشان در خانه های ذهنِ بسیاری از ابنای بشر، آنها را بیقرار و آشفته ساخته است.
پیمان و قرارِ انسانِ ۲۵۰ ساله با انسان در تاریخ، رسیدن به کمالِ مطلق و ابتهاجِ وجودی بود. کمال مطلق یعنی رهایی از بی قراری هایِ خودساختهی انسان و استقرارِ امید به بودن در مدارِ هستی.
اگر عقلانیت و کمالگراییِ الهی از رسانهها سلب شود، کدام محتوا باقی می ماند که ارمغانش به جامعه، سعادت و نیکبختی باشد. رسانه های آشوبگر و متخاصم چنین رسانه هایی هستند. رسانه هایی که قرارگاهشان فتنه و تحریف برای زدودن امید از نهادِ انسان است. تفتین و تحریف عقل و ایمان در هندسهی فکری انسانِ مدرن که با امواج، گزارش ها و اخباری ذات گریز، احاطه گردیده است.
در عصر یخ زدهیِ گردش افکار التقاطی، در اینسوی تاریخ، هیچ حاکم سیاسی در بنان و بیان، نگرانِناامیدیو یأسِ مدرنی که با فتنهگرهای رسانه هایِ اصالتگریز، دامن بشر را گرفته، نشده و دستور تشکیل قرارگاه امید و نشاط را صادر نکرده است.
رهبران سیاسی در اتاق های جنگ روانی، با تشکیل قرارگاههای فتنه و آشوب، روش هایِ نوینِ تولید و انتشارِ پیامهای تفرقهافکن، ناامیدکننده و هویتسوز را به افسران خود برای تسلط بر عالم و مصادرهی منابعِ آن برای منافعِ خود، آموزش می دهند.
در چنین دنیایِ مِه آلودهای، رهبری در قامت یک مصلحِ جهانی برمیخیزد و از استقرارِ امید و نشاط در دریای موّاجِ زندگیِ انسانِ گرفتار در تاریکی های پستمدرن سخن میگوید. دریافت حکیمانه از وضعیتِ زیستیِ جوامع گرفتار در حصارِ دشواریهای زمانه، علتِ غاییِ اهتمام به تشکیل قرارگاه در اندیشه رهبر جمهوری اسلامی ایران است. حکمتی که رهبران سیاسی جوامع سلطه از ادراکِ چیستی و ضرورتِ آن فرسخها فاصله دارند.
قرارِ همهی رسانههای آزاداندیش و معرفتبنیاد باید ایجاد امید و نشاط در جوامعِ انسانی باشد. قراری که با قرارگاه منطقهای و جهانی برای انسان جهانوطن میسر می شود.
این روزها ساکنانِ ساختمانشیشهایِ رسانهملی، آزمون و تکلیفی تاریخی برای نجاتِ انسان مأیوس از محتوایِ رسانههای الینهشده در جهان دارند.
قرارگاهی که می تواند در شروعِ قرن جدیدِ ایرانی، طلوعی برایِ امید و نشاطِ جهانی در همهی جوامعآزادیخواهِ انسانی باشد.
انتهای پیام/