"حامد موفق بهروزی"،در یادداشتی نوشت: تجربه ۷ سال گذشته باید برای مردم ایران اثبات کرده باشد که از دست دادن برگ‌های برنده به معنای خودکشی در تقابل سیاسی است. قوه عاقله جمهوری اسلامی ایران اکنون به خوبی شرایط فعلی را درک کرده است. از تجارب گذشته درس گرفته و به دنبال بازیابی قدرت خود در این مواجهه بزرگ است.
آنچه موجب شد آمریکایی‌ها از برجام خارج شوند توهم خلق برگ برنده‌ای بود که دولت بعدی آمریکا فارغ از جناح سیاسی خود بتواند از آن برای چانه‌زنی سیاسی استفاده کند. آمریکایی‌ها در خیال خود چنین می‌اندیشیدند که در مذاکرات آتی می‌توانند امتیاز بیشتر بگیرند بدون آنکه بیش از آنچه در برجام آمده بپردازند. در واقع جنس نسیه‌ای که قبلا فروخته بودند را دوباره میفروختند.
البته این اقدامات تنها در خروج از برجام خلاصه نمی‌شود. آخرین سری تحریم‌ها که به واسطه آن ۱۸ بانک و نهاد مالی ایران درگیر شد، خبرگزاری رویترز گزارشی منتشر کرد که در آن گزارش برخی کارشناسان و مسوولین آمریکا اهداف این اقدام را تشریح کردند. به اظهار نظر کوین بوک در این گزارش دقت کنید:
« تحریم‌های روز دوشنبه می‌تواند برای بایدن(اگر پیروز شود) در زمان نهایی کردن توافق با ایران به عنوان یک ابزار چانه زنی عمل کند. بایدن می‌تواند ترامپ را مقصر محدودیت‌های اعمال شده بداند و حتی پیشنهاد رفع این تحریم ها را به عنوان حسن نیت در دوران مذاکره مطرح کند».
این سبک چانه‌زنی اساسا در مراودات بین المللی نیازمند ابزار است؛ ایران نیز در پاسخ میبایست همین اقدام متقابل را انجام می‌داد تا توازن داده ستانده را حفظ کند. قطعا ایران وارد مذاکره نخواهد شد اما همین تقابل سیاسی و استراتژیک نیازمند قدرت است. قدرت نیز در جمع کردن همین برگ های برنده است.
به موجب یک فوریت طرحی که امروز در مجلس شورای اسلامی تصویب شد تولید و ذخیره اورانیم 20 درصد انجام خواهد شد. راکتور اراک به شرایط قبل از بتن ریزی باز خواهد گشت. تحقیق و توسعه نیز آغاز می شود. نظارت‌های فراتر از پروتکل الحاقی و اجرای پروتکل الحاقی نیز متوقف می شود. این روند می تواند در چانه زنی سیاسی دست برتر را به ایران بازگرداند.
هدف گیری مستقیم این طرح علاوه بر توازن قوای استراتژیک با آمریکا، اعمال فشار بر اتحادیه اروپا است. آنچه از اجرای برجام باقی مانده تعهدات طرف مقابل ایران است. تعهداتی که بخش عمده آن از سوی آمریکا انجام نشد و مابقی نیز عمدتا از سوی اتحادیه اروپا با فشار آمریکایی‌ها عملیاتی نمی‌شود. این اقدام از سوی ایران می‌تواند روند اعمال فشار یک سویه از طرف غربی‌ها به ایران را دوطرفه کند. اساس امکان فشار در سطح بین الملل مبتنی بر داشته‌‌ها و اندوخته‌های استراتژیک است. اکنون ایران با احیاء این قدرت باردیگر می‌تواند تاثیرگذاری بین المللی خود را تقویت کند. اکنون اتحادیه اروپا تحت اعمال فشار آمریکا رفتار می‌کند اما با افزایش فشار ایران بر اتحادیه اروپا توازن فشار شکل میگیرد.
حداقلی‌ترین دست آورد بین المللی این طرح کاهش فشار بین المللی بر ایران است. ایران عملا توپ را در زمین حریف انداخته و پس از آن طرف مقابل است که باید تعهدات خود را انجام دهد. در صورت عدم تامین مطالبات ایران هیچ عقل سلیمی نمیپذیرد ایران تعهدات خود را در برجام ادامه دهد.
نکته دیگر در خصوص این طرح آن است که مجلس قبل از انتخاب رئیس جمهور بعدی آمریکا یک فوریت آن را تصویب کرد. این خود یک پیام روشن است. ایران به وضوح این پیام را می‌دهد که اولا دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان هیچ تفاوتی با یکدیگر ندارند. هر دو در یک زمین بازی عملیات می‌کنند و برای ایران هیچ تفاوتی ندارد کدامیک از نامزدهای ریاست جمهوری برنده انتخابات بشود. دوما القای استقلال سیاسی کشور، مسئله مهمی است که باید بعد از سالها به جهان مخابره می‌شد. این همان برگ قدرتی بود که سالها توسط دولت یازدهم و دوازدهم مخدوش شد و همین امر باعث شد طرف مقابل در مواجهه با ایران احساس قدرت کند. این حس قدرت همان توهمی است که به آمریکا جرات اقدام داد. شاید مهمترین اقدام گستاخانه‌ای که بر اساس همین توهم از سوی آمریکا شکل گرفت به شهادت رساندن حاج قاسم سلیمانی بود. تمام تحلیلگران به خوبی می‌دانند ترور حاج قاسم ریسک بالایی برای آمریکا داشت. ایران نیز تاکنون پاسخ مختصری در حد یک سیلی به این اقدام داده و پاسخ اصلی و گسترده در آینده انجام خواهد شد اما آنچه به آمریکا چنین جراتی داد همین توهم قدرتی بود که از مخابره پیام غلط ضعف استقلال سیاسی ایران دریافت کرده بود.
اکنون ایران در عمل این توهم را از پازل تحلیلگران جهانی پاک خواهد کرد. ورود عملی ایران به این سطح از اقدام می‌تواند مسیر اصلاح امور را هموار کند. دولت ایران اکنون باید هوشمندانه از فرصتی که مجلس در پیش روی او گذاشته بیشترین بهره برداری را داشته باشد.
انتهای پیام/ک